Een laatste reis vol liefde
16 januari 2026
Soms ontmoet je iemand die je leven voor altijd verandert, zelfs al is de tijd op aarde veel te kort. Zo’n ontmoeting had ik met Luna. Een meisje dat na een dappere strijd van vijf weken een diepe indruk achterliet op iedereen die haar kende.
Luna kwam ter wereld in het ziekenhuis in Nijmegen en werd later overgebracht naar Rotterdam. Haar korte leven bracht ze door in het ziekenhuis, omringd door de zorg en liefde van haar ouders, opa’s en oma’s, overige familieleden en het medisch personeel. Toen ik het telefoontje kreeg dat ze zou komen te overlijden, voelde ik meteen de immense liefde die haar ouders voor haar hadden. Dat soort liefde is voelbaar, zelfs door een telefoonlijn heen.
Luna bleef de hele week thuis, gekoesterd door haar ouders en de rest van haar familie. Ze was gebalsemd, wat hen de mogelijkheid gaf om haar lekker bij zich te houden. Haar aanwezigheid vulde het huis – een huis dat leeg had aangevoeld zonder haar. Haar ouders knuffelden haar, vertelden haar verhalen en lieten haar voelen hoeveel ze van haar hielden. Luna’s korte leven mocht niet alleen bestaan uit afscheid; het moest ook gevuld zijn met liefde en warmte, en dat was precies wat deze week betekende.
De dag van het afscheid was even hartverscheurend als hartverwarmend. De zaal was gevuld met familie en vrienden, allemaal gekomen om hun steun te betuigen en Luna te eren. Luna lag in een prachtig mandje. Tijdens het afscheid staken alle aanwezigen een kaarsje aan, zodat Luna omringd werd door lichtjes die als een symbolische sterrenhemel om haar heen straalden. Er werden verhalen gedeeld - herinneringen aan haar veel te korte leven en de impact die ze had gemaakt. Muziek klonk – zorgvuldig uitgekozen liedjes die perfect weergaven hoe geliefd ze was.
« terug naar overzicht
Luna kwam ter wereld in het ziekenhuis in Nijmegen en werd later overgebracht naar Rotterdam. Haar korte leven bracht ze door in het ziekenhuis, omringd door de zorg en liefde van haar ouders, opa’s en oma’s, overige familieleden en het medisch personeel. Toen ik het telefoontje kreeg dat ze zou komen te overlijden, voelde ik meteen de immense liefde die haar ouders voor haar hadden. Dat soort liefde is voelbaar, zelfs door een telefoonlijn heen.
Ik haalde Luna op in Rotterdam. Ze lag op het grote bed, haar kleine lichaampje vredig, alsof ze sliep. We legden haar, voor de eerste keer in haar leven, in de Maxi-Cosi en ik mocht haar naar huis brengen. Deze autorit zal ik nooit vergeten: Luna in de Maxi-Cosi naast me, samen door de donkere nacht, met de verwarming op koud. Ik bracht Luna naar huis, haar thuis. Die stap over de drempel was een ontroerend moment. Haar ouders droegen haar met een intens verdriet, maar ook met een onbeschrijfelijke liefde voor de allereerste keer hun huis binnen. Hun dochtertje was eindelijk thuis.
Luna bleef de hele week thuis, gekoesterd door haar ouders en de rest van haar familie. Ze was gebalsemd, wat hen de mogelijkheid gaf om haar lekker bij zich te houden. Haar aanwezigheid vulde het huis – een huis dat leeg had aangevoeld zonder haar. Haar ouders knuffelden haar, vertelden haar verhalen en lieten haar voelen hoeveel ze van haar hielden. Luna’s korte leven mocht niet alleen bestaan uit afscheid; het moest ook gevuld zijn met liefde en warmte, en dat was precies wat deze week betekende.
De dag van het afscheid was even hartverscheurend als hartverwarmend. De zaal was gevuld met familie en vrienden, allemaal gekomen om hun steun te betuigen en Luna te eren. Luna lag in een prachtig mandje. Tijdens het afscheid staken alle aanwezigen een kaarsje aan, zodat Luna omringd werd door lichtjes die als een symbolische sterrenhemel om haar heen straalden. Er werden verhalen gedeeld - herinneringen aan haar veel te korte leven en de impact die ze had gemaakt. Muziek klonk – zorgvuldig uitgekozen liedjes die perfect weergaven hoe geliefd ze was.
Elke uitvaart is uniek, maar sommige blijven je voor altijd bij. Het afscheid van Luna was zo’n moment. Ondanks het intense verdriet voelde het afscheid als een viering van haar leven – hoe kort dat ook mocht zijn.
Toen we definitief afscheid van Luna hadden genomen, kon ik alleen maar denken aan de kracht van haar ouders en de rest van haar familie. Ze hadden een afscheid gecreëerd dat volledig in het teken stond van liefde. Luna mag er dan niet meer fysiek zijn, de herinnering aan haar zal altijd blijven.
Luna, je was hier maar even, maar je hebt een onuitwisbare indruk op de mensen die je leerden kennen achtergelaten. Rust zacht lief meisje.
Geschreven door uitvaartspecialiste Judith Schilders en met toestemming van de familie geplaatst.
« terug naar overzicht
